Libische rebellen strijden in de geest van Omar Mukthar
'Mijn rebellenstrijder' Vrijdag op mijn camera, zaterdag op al-jazeera
Ho stop de persen! Ik, Sheily Belhaj, beginnend journaliste, bevond me in Tunesie afgelopen week. Op de Tunesische grens met Libie welteverstaan. En die grens was nog maar een paar uur daarvoor ingenomen door Libische rebellen, nadat het leger van Kadaffi zich in dat gebied hadden overgegeven. En ik, nederige journaliste, had de eer (door goede connecties, ook wel fijne vriendjespolitiek) om als tweede journalist ter wereld met deze rebellen te spreken. Een kort gesprekje maar hoor, laten we het niet overschatten, maar wel een zeer waardevolle bron. Althans, de dagen erna op tv zag ik dezelfde rebellen hetzelfde aan Al-Jazeera vertellen als dat ze een dag eerder deden aan mij. Helaas kreeg ik het artikel bij de Nederlandse kranten niet geplaatst, ondanks mijn hulpeloze: ,,Maar ik kom net uit Libie meneer! en ik heb een artikeltje” tegen de ‘bewaker’ van de krant, de enige aanwezige persoon op de redactie. De redacties hadden namelijk paasreces. Van vrijdagmiddag tot dinsdagochtend. Daarom hieronder mijn op vrijdag gechreven artikel op de eervolle sheilybelhaj.wordpress.com site.
,,Het zal maximaal vijf tot acht dagen duren en dan is het afgelopen met Kadaffi!’’ De Libische rebellenstrijder zegt het vol zelfvertrouwen, terwijl hij trots poseert met vlaggen van voor de tijd van Kadaffi. Sinds gisteren is de grensovergang Wazin in handen van de Libische opstandelingen na hevige gevechten met de troepen van Kadaffi. Wazin ligt in het uiterste westen van Libie en in het Zuiden van Tunesie. Met deze grensovergang hebben de opstandelingen nu bijna heel West Libie in handen.
Een van de rebellenstrijders laat zijn wapens zien. ,,Dit zijn Italiaanse wapens die stammen uit de tijd van de Libische held Omar Mukhtar,’’ legt hij uit. Mukhtar vocht aan het begin van de 20e eeuw tegen de Italiaanse bezetters in Libie totdat hij door de Italiaanse fascisten vermoord werd. Mukhtars motto ‘overwinnen of sterven’ wordt door de huidige Libische strijders strikt aangehangen. ,,Wij zullen vechten tot de laatste meter van ons land,’’ belooft de rebellenstrijder, ,,wij zijn heel blij dat we dit grensgebied nu veroverd hebben, maar we gaan nu verder het land in.’’
Deze strijdlustigheid is er niet alleen bij de rebellenstrijders, het geldt voor de meeste Libiers die in hun auto’s vlak over de Tunesische grens wachten tot ze hun buurland inkunnen. Zoals Nasser, die zestig kilometer van de grensovergang woont. ,,Ik kom hier alleen om mijn vrouw en kinderen in veiligheid te brengen,’’ vertelt hij. Nasser zelf gaat terug naar Libie. Bang is hij niet. ,,Ik moet terug naar Libie, al zou ik sterven.’’ Ondanks het feit dat hij zijn vrouw en kinderen moet onderbrengen in tentenkampen is hij nog nooit zo blij geweest als nu. ,,Mijn land is op weg naar vrijheid, dus wil ik daar zijn en alles meemaken.’’
,, Volgens Hisham, adjunct-chef in het Tunesische leger, is het de afgelopen dagen drukker dan ooit bij de grens met ongeveer duizend Libiers per dag die hun land uitwillen. Hij maakt zich zorgen over de situatie. Samen met een collega arresteerde hij gisteren zo’n honderd soldaten die aangesloten waren bij de troepen van Kadaffi. ,,Ze kwamen aanrennen zonder wapens, die waren ze verloren bij de grens na de strijd met de opstandelingen. Ze gaven ook meteen toe dat ze voor Kadaffi streden, dus hebben we ze opgepakt.’’ Maar doden of vastzetten kon niet, vanwege de neutrale positie van Tunesie. ,,We hebben de soldaten teruggebracht naar Libie, in een gebied waar de opstandelingen nog niet de baas zijn.’’ Veel vertrouwen in een goede afloop heeft Hisham niet. Ondanks de vreugde van de rebellen een paar meter verderop denkt hij dat de troepen van Kadaffi zo terug zouden kunnen komen om het gebied terug te veroveren.
Zorgen zijn er ook in het vluchtelingenkamp een kwartiertje rijden van de grensovergang. Het Tunesische rode kruis heeft de afgelopen twee dagen ruim 1200 vluchtelingen opgevangen in tenten. De meeste vluchtelingen zijn afkomstig uit Nalut, een stad vlakbij de grens Wazin, waar de afgelopen dagen zo’n honderd doden vielen. Het is voor het eerst sinds de oorlog in Libie dat er zoveel Libiers hun land verlaten hebben. Eerdere vluchtelingen die naar de de grensovergang Ras al Djir, 200 noordelijker van Wazin vluchtten, waren voornamelijk mannen uit Sub-Sahara Afrika.
Mahar en Najat, twee vrouwen uit Nalut kijken naar de tv in een speciale tv-tent voor vrouwen om geen nieuws over Libie te missen. Hun zoons horen bij de rebellen en de vrouwen maken zich ernstig zorgen over hen. ,,er is geen eten en er zijn veel spionnen.’’ Toch zijn zij ondanks hun bezorgdheid blij dat de opstand er gekomen is. ,,De rebellen moeten nu niet opgeven, maar zorgen voor een vrij en veilig Libie,’’ vindt Najat. Geheel in de geest van Omar Mukthar.
