Bakfiets
Ik heb mijn weblog nu een jaar(flink verwaarloosd de laatste tijd) en heb eens gekeken naar welke mensen hier nou terechtkomen en via welke zoektermen. Hier komen ze: 1. Egypte, 2. boos, 3. Nancy Ajram, 4. bakfiets, 5. Starbucks
Nummer 3 en 5 zijn mateloos populair in de wereld, maar niet bij mij(IK HEB NOG NOOIT EEN STARBUCKSKOFFIE GEDRONKEN!!). Maar vooral nummer 2 en nummer 4 fascineren mij.
Je tikt boos in bij google en je komt bij mij. Ik vind dat een negatieve ontdekking. Schrijf ik te agressief? Zijn al mijn blogs zo negatief van aard? Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat ik deze blog met heel veel lief en leuk en spontaan en gezellig ga taggen. Imagokwestie.
Maar dan… de bakfiets. Ik heb het woord bakfiets welgeteld 1 keer genoemd, maar het zal wel op de afbeelding gaan. Hoe dan ook, ik zie al voor me hoe mensen op zoek zijn naar een bakfiets en dan telkens, allemaal 1 voor 1 uitkomen op mijn blog, die gaat over heel veel, maar niet over bakfietsen. Daarom wil ik het nu even hebben over de bakfiets. Zodat al die bakfietszoekers waar krijgen voor hun zoektocht.
De bakfiets staat symbool voor de scheiding in onze samenleving. Je hebt mensen die (potentieel) kinderen (zouden kunnen) vervoeren in een bakfiets en mensen die dat niet doen. De mensen die dat niet doen maken deel uit van het gewone volk. Henk en Ingrid, Mohammed en Fatima. Die vind je niet op een bakfiets. De mensen die dat wel doen dat zijn mensen uit Haarlem, Amsterdam oud zuid en soortgelijke gebieden. Die hebben Evelien uit Amsterdam Oud Zuid ooit zien rijden op een bakfiets en dachten: ha hip, zo’n bakfiets, die moet ik ook!
Het leven van kinderen die opgroeien in een bakfiets staat als het ware alvast. Het zijn de VPRO-kinderen. De kinderen die thuis biologisch eten voorgeschoteld krijgen en bij het zien van een wortel zeggen: ha, lekker een wortel. Het zijn de kinderen die met hout speelgoed spelen in plaats van met barbies.
Daartegen over staan de Telekidskinderen. Deze benaming verraadt dat zowel ik als mijn broertjes het stadium kind voorbij zijn gestreefd en ook geen connectie meer hebben met die leefwereld, want Telekids bestaat al honderd jaar niet meer, maar toen ik klein was wel en dat waren dus echt andere kinderen(voor de duidelijkheid: ik was een VPROkind, als de bakfiets toen al hip was geweest was ik waarschijnlijk ook vervoerd in zo’n
ding.). Telekidskinderen spelen wel met barbies en (toen dus) actionman. Dat soort kinderen zeggen bij het zien van een wortel (geheel natuurlijk): bah vies, een wortel en kijken niet om naar houten speelgoed.
Als VPRO-kind(bij ons thuis gold de regel voor zondagochtend: de (nederland) drie heeft voorrang, dus ja villa achterwerk, nee Telekids) was ik wel eens jaloers op Telekidskinderen. Zij hadden alle disneyfilms en gingen op vakantie naar Centerparcs. En ze hadden echte barbies. En hun ouders hadden altijd wit brood met hagelslag en daar mochten ze dan zoveel van als ze wilden. Bij mij thuis was er kaas, pindakaas, jam en honing en soms chocoladepasta of hagelslag, maar daar mocht je er dan maar 1 van per dag.
Toch hoeven hedendaagse VPRO-kinderen niet meer jaloers te zijn op hun ‘commerciele’ klasgenoten. Want terwijl die laatste met flinke tegenwind naar school proberen te fietsen zitten zij rustig in hun bakfiets.
