Libische rebellen strijden in de geest van Omar Mukthar
'Mijn rebellenstrijder' Vrijdag op mijn camera, zaterdag op al-jazeera
Ho stop de persen! Ik, Sheily Belhaj, beginnend journaliste, bevond me in Tunesie afgelopen week. Op de Tunesische grens met Libie welteverstaan. En die grens was nog maar een paar uur daarvoor ingenomen door Libische rebellen, nadat het leger van Kadaffi zich in dat gebied hadden overgegeven. En ik, nederige journaliste, had de eer (door goede connecties, ook wel fijne vriendjespolitiek) om als tweede journalist ter wereld met deze rebellen te spreken. Een kort gesprekje maar hoor, laten we het niet overschatten, maar wel een zeer waardevolle bron. Althans, de dagen erna op tv zag ik dezelfde rebellen hetzelfde aan Al-Jazeera vertellen als dat ze een dag eerder deden aan mij. Helaas kreeg ik het artikel bij de Nederlandse kranten niet geplaatst, ondanks mijn hulpeloze: ,,Maar ik kom net uit Libie meneer! en ik heb een artikeltje” tegen de ‘bewaker’ van de krant, de enige aanwezige persoon op de redactie. De redacties hadden namelijk paasreces. Van vrijdagmiddag tot dinsdagochtend. Daarom hieronder mijn op vrijdag gechreven artikel op de eervolle sheilybelhaj.wordpress.com site.
,,Het zal maximaal vijf tot acht dagen duren en dan is het afgelopen met Kadaffi!’’ De Libische rebellenstrijder zegt het vol zelfvertrouwen, terwijl hij trots poseert met vlaggen van voor de tijd van Kadaffi. Sinds gisteren is de grensovergang Wazin in handen van de Libische opstandelingen na hevige gevechten met de troepen van Kadaffi. Wazin ligt in het uiterste westen van Libie en in het Zuiden van Tunesie. Met deze grensovergang hebben de opstandelingen nu bijna heel West Libie in handen.
Een van de rebellenstrijders laat zijn wapens zien. ,,Dit zijn Italiaanse wapens die stammen uit de tijd van de Libische held Omar Mukhtar,’’ legt hij uit. Mukhtar vocht aan het begin van de 20e eeuw tegen de Italiaanse bezetters in Libie totdat hij door de Italiaanse fascisten vermoord werd. Mukhtars motto ‘overwinnen of sterven’ wordt door de huidige Libische strijders strikt aangehangen. ,,Wij zullen vechten tot de laatste meter van ons land,’’ belooft de rebellenstrijder, ,,wij zijn heel blij dat we dit grensgebied nu veroverd hebben, maar we gaan nu verder het land in.’’
Deze strijdlustigheid is er niet alleen bij de rebellenstrijders, het geldt voor de meeste Libiers die in hun auto’s vlak over de Tunesische grens wachten tot ze hun buurland inkunnen. Zoals Nasser, die zestig kilometer van de grensovergang woont. ,,Ik kom hier alleen om mijn vrouw en kinderen in veiligheid te brengen,’’ vertelt hij. Nasser zelf gaat terug naar Libie. Bang is hij niet. ,,Ik moet terug naar Libie, al zou ik sterven.’’ Ondanks het feit dat hij zijn vrouw en kinderen moet onderbrengen in tentenkampen is hij nog nooit zo blij geweest als nu. ,,Mijn land is op weg naar vrijheid, dus wil ik daar zijn en alles meemaken.’’
,, Volgens Hisham, adjunct-chef in het Tunesische leger, is het de afgelopen dagen drukker dan ooit bij de grens met ongeveer duizend Libiers per dag die hun land uitwillen. Hij maakt zich zorgen over de situatie. Samen met een collega arresteerde hij gisteren zo’n honderd soldaten die aangesloten waren bij de troepen van Kadaffi. ,,Ze kwamen aanrennen zonder wapens, die waren ze verloren bij de grens na de strijd met de opstandelingen. Ze gaven ook meteen toe dat ze voor Kadaffi streden, dus hebben we ze opgepakt.’’ Maar doden of vastzetten kon niet, vanwege de neutrale positie van Tunesie. ,,We hebben de soldaten teruggebracht naar Libie, in een gebied waar de opstandelingen nog niet de baas zijn.’’ Veel vertrouwen in een goede afloop heeft Hisham niet. Ondanks de vreugde van de rebellen een paar meter verderop denkt hij dat de troepen van Kadaffi zo terug zouden kunnen komen om het gebied terug te veroveren.
Zorgen zijn er ook in het vluchtelingenkamp een kwartiertje rijden van de grensovergang. Het Tunesische rode kruis heeft de afgelopen twee dagen ruim 1200 vluchtelingen opgevangen in tenten. De meeste vluchtelingen zijn afkomstig uit Nalut, een stad vlakbij de grens Wazin, waar de afgelopen dagen zo’n honderd doden vielen. Het is voor het eerst sinds de oorlog in Libie dat er zoveel Libiers hun land verlaten hebben. Eerdere vluchtelingen die naar de de grensovergang Ras al Djir, 200 noordelijker van Wazin vluchtten, waren voornamelijk mannen uit Sub-Sahara Afrika.
Mahar en Najat, twee vrouwen uit Nalut kijken naar de tv in een speciale tv-tent voor vrouwen om geen nieuws over Libie te missen. Hun zoons horen bij de rebellen en de vrouwen maken zich ernstig zorgen over hen. ,,er is geen eten en er zijn veel spionnen.’’ Toch zijn zij ondanks hun bezorgdheid blij dat de opstand er gekomen is. ,,De rebellen moeten nu niet opgeven, maar zorgen voor een vrij en veilig Libie,’’ vindt Najat. Geheel in de geest van Omar Mukthar.
Permalink Reageren uitgeschakeld
Ergernis
Nieuwe media is veel leuker dan oude media.#nieuwemediaisleukerdanoudemedia Oude media is serieus. Nieuwe media is: facebook en twitter. In de Volkskrant zou ik nooit lezen wat mijn vrienden aan het doen zijn, wie er een relatie heeft met wie en zie ik ook nooit genante fotos van klasgenoten. #volkskrant #nieuwemedia #relatie #vrienden Dus ik vind nieuwe media een vooruitgang.#vooruitgang
Ik erger me slechts aan 1 ding: hashtags(??). Je weet wel: dit ding #. Dat teken staat ineens overal achter, zelfs op niet-twitter plekken. #irritant #stoppenmensen!!!
Bakfiets
Ik heb mijn weblog nu een jaar(flink verwaarloosd de laatste tijd) en heb eens gekeken naar welke mensen hier nou terechtkomen en via welke zoektermen. Hier komen ze: 1. Egypte, 2. boos, 3. Nancy Ajram, 4. bakfiets, 5. Starbucks
Nummer 3 en 5 zijn mateloos populair in de wereld, maar niet bij mij(IK HEB NOG NOOIT EEN STARBUCKSKOFFIE GEDRONKEN!!). Maar vooral nummer 2 en nummer 4 fascineren mij.
Je tikt boos in bij google en je komt bij mij. Ik vind dat een negatieve ontdekking. Schrijf ik te agressief? Zijn al mijn blogs zo negatief van aard? Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat ik deze blog met heel veel lief en leuk en spontaan en gezellig ga taggen. Imagokwestie.
Maar dan… de bakfiets. Ik heb het woord bakfiets welgeteld 1 keer genoemd, maar het zal wel op de afbeelding gaan. Hoe dan ook, ik zie al voor me hoe mensen op zoek zijn naar een bakfiets en dan telkens, allemaal 1 voor 1 uitkomen op mijn blog, die gaat over heel veel, maar niet over bakfietsen. Daarom wil ik het nu even hebben over de bakfiets. Zodat al die bakfietszoekers waar krijgen voor hun zoektocht.
De bakfiets staat symbool voor de scheiding in onze samenleving. Je hebt mensen die (potentieel) kinderen (zouden kunnen) vervoeren in een bakfiets en mensen die dat niet doen. De mensen die dat niet doen maken deel uit van het gewone volk. Henk en Ingrid, Mohammed en Fatima. Die vind je niet op een bakfiets. De mensen die dat wel doen dat zijn mensen uit Haarlem, Amsterdam oud zuid en soortgelijke gebieden. Die hebben Evelien uit Amsterdam Oud Zuid ooit zien rijden op een bakfiets en dachten: ha hip, zo’n bakfiets, die moet ik ook!
Het leven van kinderen die opgroeien in een bakfiets staat als het ware alvast. Het zijn de VPRO-kinderen. De kinderen die thuis biologisch eten voorgeschoteld krijgen en bij het zien van een wortel zeggen: ha, lekker een wortel. Het zijn de kinderen die met hout speelgoed spelen in plaats van met barbies.
Daartegen over staan de Telekidskinderen. Deze benaming verraadt dat zowel ik als mijn broertjes het stadium kind voorbij zijn gestreefd en ook geen connectie meer hebben met die leefwereld, want Telekids bestaat al honderd jaar niet meer, maar toen ik klein was wel en dat waren dus echt andere kinderen(voor de duidelijkheid: ik was een VPROkind, als de bakfiets toen al hip was geweest was ik waarschijnlijk ook vervoerd in zo’n
ding.). Telekidskinderen spelen wel met barbies en (toen dus) actionman. Dat soort kinderen zeggen bij het zien van een wortel (geheel natuurlijk): bah vies, een wortel en kijken niet om naar houten speelgoed.
Als VPRO-kind(bij ons thuis gold de regel voor zondagochtend: de (nederland) drie heeft voorrang, dus ja villa achterwerk, nee Telekids) was ik wel eens jaloers op Telekidskinderen. Zij hadden alle disneyfilms en gingen op vakantie naar Centerparcs. En ze hadden echte barbies. En hun ouders hadden altijd wit brood met hagelslag en daar mochten ze dan zoveel van als ze wilden. Bij mij thuis was er kaas, pindakaas, jam en honing en soms chocoladepasta of hagelslag, maar daar mocht je er dan maar 1 van per dag.
Toch hoeven hedendaagse VPRO-kinderen niet meer jaloers te zijn op hun ‘commerciele’ klasgenoten. Want terwijl die laatste met flinke tegenwind naar school proberen te fietsen zitten zij rustig in hun bakfiets.
Zieke leiders
Toen ze nog gezond en machtig waren
1967: Egypte werd keihard afgestraft door Israel. Een grotere nederlaag was niet denkbaar, in 6 dagen had Israel alle Palestijnse gebieden bezet plus delen van Syrie, Jordanie en Egypte. Terwijl Egypte zelf de oorlog was begonnen. Drie jaar later stierf de toenmalige president Nasser. Volgens Egyptenaren van verdriet, de man was namelijk nog maar 52.
Daar kan je om lachen. Hahaha, sterven van verdriet wat een onzin. Je kan het ook serieus nemen. De nederlaag voor Egypte was een persoonlijke nederlaag voor Nasser die het terugveroveren van Palestijnse gebieden door van Israel als een van zijn speerpunten van zijn politiek had gemaakt.
In de Arabische wereld kun je daar als leider letterlijk goed ziek van woren, van politieke nederlagen. Een paar weken nadat Ben Ali werd verdeven uit Tunesie schijnt hij al 2 dagen in coma te liggen in Saoudie Arabie. Beroerte.
En om te voorspellen wat er in Egypte gebeurt hoef je alleen maar te kijken naar Tunesie. Het Tunesische volk kwam in opstand–> Het Egyptische volk kwam in opstand. Ben Ali werd verdreven–> Mubarak werd verdreven.
En nu is Mubarak in navolging van Ben Ali ook ineens doodziek. Hij ligt op sterven. Hoogstwaarschijnlijk zelfs ook in coma.
Beetje typisch wel.
De Grote Congres Show
Ik heb zaterdag van elf tot half vijf non-stop achter de tv gezeten. Zelden, eigenlijk nooit, heb ik zolang zonder me te vervelen zolang naar een programma kunnen kijken. Maar van het Grote CDA Congres had ik geen minuut willen missen. Prachtige tv, waar elke programmamaker toch van moet dromen: zoveel oprechte emoties: gehuil, geschreeuw, persoonlijke aanvallen, levensverhalen en bewondering. Met als spelelement: een uitslag en slechts 1 minuut voor alle deelnemers.
,,Gister ben ik langs mijn buurman gegaan en ik vroeg hem zijn Koran te leen. In mijn hand heb ik deze Koran en de Bijbel. Ik zal strijden voor de vriendjes van mijn kinderen: samira, mohammed, aisha(misschien iets andere namen, maar dit was de strekking)” vond ik de mooiste. Brok-in-je-keel tv. Maar er waren er meer. ,,Het is ook 65 jaar geleden dat ik een belofte heb gedaan. Een belofte dat ik nooit te laf zou zijn voor de herinnering aan hen die in de strijd trouw waren gebleven, zelfs tot aan de dood. De belofte om altijd te staan voor de vrijheid van godsdienst, van meningsuiting, van onderwijs, voor het niet uitsluiten van bepaalde bevolkingsgroepen, tegen elke vorm van discriminatie en te staan voor de sociale rechtsstaat”. Ook prachtig. Helemaal omdat de spreekster een 84-jarige vrouw met een roze jasje is. En de Marokkaanse vader en zoon die ook tegen waren. Maar ik vind vader en zoon momenten altijd al vrij emotioneel, dus misschien is dat niet zo’n goed voorbeeld.
De echte sensatie wordt gebracht door de boze mensen. Een boze meneer die roept dat Dries van Agt zijn lidmaatschap maar op moet zeggen, waarna de camera inzoomt op Van Agt en we hem getroost zien worden door een andere meneer. Een boze moslimmeneer die niet meer mag spreken, ook al was dat beloofd, die emotioneel roept: ‘Word ik hier nou gewoon monddood gemaakt?’. Een boze Camiel Eurlings, waarvan niemand weet waarom hij precies boos is, maar uit zijn schreeuwende betoog blijkt vooral dat hij wil bewijzen dat Verhagen een man van vlees en bloed is” (?) Een boze meneer, met een rode kaart en een fluitje. Een boze meneer die vindt dat er te hard geklapt wordt voor Verhagen. Nogmaals: prachtige tv.
En er is ons, fans, ook de gelegenheid geboden medelijden te voelen voor al die mensen die het niet lukt om zich aan het spel te houden en langer willen praten dan 1 minuut. Bij die mensen wordt genadeloos de microfoon uitgedraaid, zodat we hen nog kunnen zien praten, zonder ze te horen en dan teleurgesteld zien afdruipen. Dit is vooral zielig bij heel oude mensen.
De uitslag was zoals verwacht. Daar ging het natuurlijk helemaal niet om. We hebben wel een mooi beeld nu van al die mensen van het CDA. Even voelde ik me ook een CDA-er. Ik pleit ervoor dat alle partijen hun grote Congresshow binnenkort live op tv uitzenden, want dit is pas echte reality tv.
Pindakaas en groepsgevoel
Nederlander op vakantie op de Franse camping, ik ken u. Ik heb u twee maanden kunnen observeren, leren kennen, zelfs vaak erg gemogen en weet weer iets meer over u en uw soortgenoten.
Of u nu wilt of niet, u bent niet uniek. Dat is niet erg, niemand is uniek en zeker niet op vakantie. Dan ben je veel te druk met vakantie vieren om bezig te zijn met uniek wezen. U bent grofweg te verdelen in twee groepen:
De typische Nederlander op de Franse Camping
of: De anti-typische Nederlander op de Franse Camping.
Persoonlijk bevalt mij de eerste categorie mij het meest. De typische Nederlander op de Franse Camping vindt veel leuk aan Frankrijk. Hij/Zij/Het gezin is met de auto de Mont Blanc opgereden, kan vloeiend ‘Lac du Bourget’ uitspreken, vindt de Franse taal mooi, maar spreekt het matig of in elk geval: liever niet. De TNOFC vindt alles leuk aan Frankrijk, behalve de Fransen. Niet dat ze een hekel hebben aan Fransen, maar ze omgeven zich toch het liefst met Nederlanders. Eigenlijk wil de TNOFC het liefste doen alsof ze in Nederland zijn met de mooie Franse omgeving. De TNOFC bestelt ongegeneerd een kroket en een fristi in het restaurant. Hij/Zij/Het gezin heeft pindakaas, dropjes, 
tomatensaus van de AH, appelmoes, Nederlandse mayonaise-want die smaakt niet naar die rare mosterd, stroop voor het pannenkoekenfeest, Nederlandse kaas en afbakbroodjes meegenomen, om de Nederlandse lekkernijen niet een week of twee te hoeven missen. De TNOFC wordt verdrietig als Nederlandse kentekenplaten en kinderen worden vervangen door Fransen. Dan overweegt Hij/Zij/Het gezin soms om eerder naar huis te gaan. De opluchting is dan meestal erg groot wanneer bij de nieuwe buren ineens een pindakaasgeur opstijgt. Fransen zijn bij nader inzien vaak ook wel leuk, maar vooral als je samen met veel Nederlanders met Fransen volleybalt.
De anti-Typische Nederlander op de Franse Camping houdt niet van de TNOFC. De ATNOFC schrikt zich bij aankomst op de camping kapot bij de aanblik van al die Nederlanse kentekens en krijgt bijna kotsneiging bij diezelfde pindakaasgeur, waar anderen intens blij van worden. De ATNOFC zou in de zomer liever geen Nederlander willen zijn. Hij/Zij praat dan ook altijd Frans, ook als Nederlands praten mogelijk is, om zoveel mogelijk te verhullen eigenlijk Nederlands te zijn. De ATNOFC doet niet mee met groepsactiviteiten, want daar zijn teveel Nederlanders. Vaak is een ATNOFC onderdeel van een stel, waarvan 1 van de twee nog best graag mee zou willen doen met het badminton, maar na een minachtende blik van de ATNOFC zich snel bedenkt en net als de ATNOFC zich afzondert om een (Nederlands) krantje te lezen.
Beste Nederlander op de Franse Camping, u kunt niet tegen wijn, zoveel is zeker. Naar voorbeeld van de Fransen drinkt u ook een paar flessen, maar dat blijkt meestal geen goed idee. Maar lieve Nederlander op de Franse Camping, dat is niet erg, want u bent dan meestal wel erg leuk. Vooral de ochtend erna.
Beste Nederlander op de Franse Camping, wat moet u toch met al die Tefalpannen die u altijd uitkiest met de Bingo en waarnaar u zelfs actief op zoek gaat in de Tefalfabriek?
Beste Nederlander op de Franse Camping, hoe komt het toch dat u Bingo zoveel leuker vindt dan uw Franse medemens, terwijl het toch een Zuid-Europese(Italiaanse) uitvinding is?
Beste Nederlander op de Franse Camping, hoe krijgt u het voor elkaar zelfs in de hitte om exact zes uur trek te hebben in avondeten?
Lieve Nederlander op de Franse Camping, bedankt voor uw komst. Ik heb het leuk gehad met u.
Een andere islam
Naar aanleiding van alle heisa rondom het PVV-kabinet mijn visie op de Islam in Nederland. Deze (uitvoering van)islam, afkomstig uit Noord-Afrika en Turkije kun je niet vergelijken met de Aziatische Islam, omdat Noord-Afrika en Turkije altijd sterk beinvloed zijn geweest door het Westen.
Tunesiers zijn beter in Jeu des Boules dan Nederlanders. Al doen ze leuk hun best, de Nederlandse campinggasten op de Franse camping, mijn familie in Tunesie kan dit veel beter.
Vreemd is dat niet, er wordt al tientallen jaren jeu des boules gespeeld in het Noord-Afrikaanse land. Tunesiers eten net zo vaak stokbrood als in Frankrijk, terwijl het voor de Nederlanders een bijzonderheid is: elke dag stokbrood.
In Tunesie spreken ze bijna vloeiend de Frans, de meeste Nederlanders kunnen net dat bovenbeschreven stokbrood beschrijven.
De Franse kolonisatie in Noord-Afrika heeft zijn vruchten afgeworpen. Tot op de dag van vandaag is de Franse cultuur merkbaar in de Arabische landen aan de overkant van de Middellandse zee. Niet alleen, Tunesie, ook Algerije en Marokko zijn beinvloed door La France.
Luister alleen maar eens naar de in de Magrheb zo populaire muzieksoort Rai: altijd gedeeltelijk Frans.
Het schrikbeeld van veel Europeanen zie ik daarom als irreel.
Hoe ironisch ook, de Europese landen hebben zich door de vroegere kolonisatie beschermd tegen een eventuele teloorgang van de Westerse cultuur.
Neem een van de grootse bezwaren die de Islam in Europa met zich meebrengt: de bouw van moskeen. Deze zouden niet thuishoren in de Westerse cultuur. Wie wel eens een moskee binnen geweest is, moet de befaamde zuilen gezien hebben. Deze boogstructuur, die elke moskee, heeft stamt af van de Romeinen(zie het colosseum), waardoor we met die gevreesde Islamitische bouwwerken dus een staaltje Oud-Europese cultuur binnenhalen.
Het zijn in Europa vooral Noord-Afrikanen en Turken die zich vestigen. Als mensen als Wilders echter waarschuwen voor ‘De Islam’ wordt echter een beeld geschetst van landen als Afghanistan en Saoudie Arabie. We zien vrouwen in Burka’s, horen verhalen over vrouwen die niet mogen autorijden, niet mogen werken, ongetrouwde stelletjes die gestenigd worden, omdat ze stiekem een afspraakje hebben, regeringen als de Taliban die muziek verbieden, die tv’s verbieden en ‘we’ worden bang. Bang dat als er maar genoeg moslims in Nederland zijn, ze terug gaan verlangen naar die cultuur. Maar Noord-Afrika is zo beinvloed door Zuid-Europa dat die twee culturen niet eens zo verschillen. En dit is denk ik een cruciaal punt: de Islam is niet overal hetzelfde. In elk Islamitisch land speelt naast het fundament van de religie(de Koran) ook de cultuur een enorme rol in hoe de mensen leven.
In Tunesie is de hoofddoek verboden(of dat terecht is, is een ding, maar er worden dus geen burka’s gedragen), op Marokaanse boulevards versieren jongens en meisjes elkaar openlijk middels een soort van gedoogbeleid en Algerije is het land van popkoningen als Cheb Khaled, Cheb Mami en nog tal van Chebs. Zelfs als alle Noord-Afrikanen in Europa het voor elkaar krijgen hun cultuur op te dringen aan de Westerlingen krijgen we geen taferelen zoals in het 
Afghanistan in de Taliban. We moeten hoogstens allemaal naar Rai muziek gaan luisteren.
Dan de andere grote groep migranten in Europa: de Turken. Turkije is na het Romeinse rijk nooit meer overheerst geweest door een Europees land, maar dit land is vrijwillig naar de Europese cultuur toegegroeid. Het schrift, de secularisatie, de kleding..
Wat is dan een reden om bang voor te zijn? Dat de Noord-Afrikanen en Turken de Westerse wereld zal bekeren? Maar daar hoeft men zich historisch gezien geen zorgen om te maken. Want ondanks de agressieve mission civilicatrice van Frankrijk in Afrika en de eveneens dwingende hervormingen in Turkije zijn beide gebieden niet Christelijk geworden…
Onze autistische wereld..
Heerlijk zo’n aswolk. Het laat zien hoe gehaast gestresst en opgefokt de maatschappij tegenwoordig is.
Kranten zijn niet erg origineel. Tv ook niet. Er is een aswolk en de vliegtuigen vliegen niet. Alle media hebben hiervoor twee invalshoeken kunnen bedenken en die eindeloos uitgemolken. Allereerst verschenen er zo’n tachtig stukjes waarin verslaggevers op visite gingen bij mensen in aalsmeer, vogelenzang, hoofddorp of een andere plaats in de buurt van schiphol om wat quotjes in de trant van: ,,Ja het is lekker stil nu, ik hoor de vogels weer” te verzamelen. De tweede was langsgaan op Schiphol en praten met gestrande reizigers.
Daarom weet ik nu dat er een Chinees echtpaar de kans greep de Keukenhof te bezoeken en een Indiaas gezinnetje hun vakantie in Noorwegen in roet zagen opgaan en daarom maar in Nederland hun vakantie te vieren. Tot zover de optimistische mensen. Verder veel gezeur van mensen die zooo baalde dat ze hier nu vastzaten en dagen op de luchthaven doorbrachten met een chagrijnige smoel. De metro had ook even gebeld met mensen in het buitenland, waaronder een mevrouw die sprak van een verscrhikkelijk situatie nu ze nog een paar dagen extra in China moest blijven.
Eerst even een lijstje met uitzonderingen: -de groep cardiologen die vastzaten in Toronto, terwijl in het land van herkomst mensen liggen die een operatie moeten ondergaan, mensen die in een buitenlands ziekenhuis liggen, mensen die naar een begrafenis moeten in het buitenland en andere zaken in deze trant. Voor deze mensen is de situatie verschrikkelijk.
Maar verder.. kom op. Mensen. Wereldwijd. Bel je baas op of niet, want hij/zij weet toch wel waarom je nog niet op je werk verschenen bent en geniet. Waar je ook bent. Ga in een goedkoop hostelletje zitten of zoek via facebook een logeeradresje en maak van de gelegenheid gebruik om het land waar je bent uitgebreid te verkennen. Doe die dingen die je niet kon doen, omdat je op zakenreis was of prijs jezelf gelukkig dat je nog een keer naar dat leuke restaurantje in de zon kan(hier is het weer koud geworden).
Want er kan verder niemand wat doen aan de aswolk. Dat maakt het ook allemaal zo boeiend, dat een natuurlijk verschijnsel de complete maatschappij ontregelt. Want dat laat die vieze wolk wel zien. We leven tegenwoordig in een wereld die volledig uitgepland staat. Twee weken weg is twee weken en niet twee en een half. We zijn totaal ontredderd als de zaken anders lopen dan gepland. De hele wereld is als het ware lichtelijk autistisch geworden.
Daarom moeten we ons zelf gelukkig prijzen met zo’n wolk die ons dat in laat zien. Dat hoewel we dat nog zo graag zouden willen, de natuur zich niet laat plannen. En dat we wat relaxter moeten worden. Onthaasten.
Binnen
Daar sta ik dan. Met een camera in mijn hand en de lelijke witte persbadge verstopt achter mijn riem. Naast mij pronkt de vriendin van Robert Vuijsje met haar daar-is-vuijsje-dol-op-rondingen en achter mij steekt de aangeschoten homoseksuele Arthur Japin de tong in de mond van Judith Osborn. Het boekenbal was er weer en ik was er bij.
Terwijl Judith, presentatrice bij RTV Noord Holland waar ik stage loop, een waarschijnlijk zeer hoogstaand literair gesprek voert met Midas Dekker, denk ik aan K.
Twee jaar geleden, K. en ik waren tweedejaars studenten met hoogmoedswaanzin. Voor het dagblad Utrecht, uitgave van de school voor journalistiek wilde wij graag verslag doen voor het boekenbal. Uiteraard is dat niet gelukt en toch was boekenbal 2008 zoveel bijzonderder dan dit jaar.
K. en ik houden van lezen. K. houdt daarnaast van feestjes en ik van mooie feestjurken. Dus belde mijn, tot dat moment, klasgenoot K. naar de organisatie van het bal of we misschien mochten komen. Het antwoord was nee met als reden dat ‘met alle respect voor de regionale pers’ ze niet iedereen konden toelaten. Het CPNB wist toen nog niet dat K. en ik keiharde doorzetters zijn. We, (ik: want K. durfde toen nog niet zo goed te bellen en ik ben sowieso de dapperste van ons twee) pasten ons net geleerde basisresearchtechnieken toe op bekend schrijvend Nederland en kwamen zo aan het telefoonnummer van Simone van der Vlugt.
Een alleraardigste vrouw die best mee wilde werken aan ons plan. Dat plan hield in dat wij Simone gedurende de avond zouden volgen en daar verslag van doen. Het CPNB gaf helaas nog steeds geen toestemming. De volgende stap die we zetten, was gewoon maar lukraak naar de stadsschouwburg gaan en maar zien wat er zou gebeuren. We drongen voor bij de pershekken bij de rode loper en hebben een uur lang vooraan gestaan, bijdehand volhoudend dat wij ook van de pers waren, quotjes gescoord door behulpzaam RTL Boulevard tot we door een onbekende journalist werden weggestuurd, omdat wij niet van de geaccrediteerde pers waren. Toen we hem sprakeloos aankeken(zoveel arrogantie!), gaf hij ons een trap na door te roepen dat we vast niet wiste wat dat betekende, met luid gelach van het andere journalistengepeupel tot gevolg. Op dat moment besloten K. en ik dat journalisten de meest trieste bevolkingsgroep is. En egoïstisch. En arrogant. Ja, woedend waren we.
Een reeks hopeloze pogingen om binnen te komen mislukte jammerlijk. Aanpappen met een Jakhals die op het punt stond naar binnen te gaan, de achteringang met een gevonden persmap onder de arm, bedelen om perskaartjes met uiteindelijk de meest hopeloze actie: gewoon met onze jas in K.’s tas gepropt in twee jurkjes over de rode loper naar binnen te lopen, tot we werden tegengehouden door een portier, we bluften dat we de garderobekaartjes kwijt waren, geen garderobebonnetjes hadden, we vol minachting werden aangekeken en keihard zijn weggesneld om in 1 klap te transformeren van klasgenoten tot vriendinnen voor het leven.
Meelevend kijk ik naar de meest misplaatste persoon op het boekenbal: Dennis Storm. Die moet je bij de TMF-awards neerzetten
Twee jaar later en ik ben binnen. Gewoon, via stage, zo gepiept. Ik vraag wat aan Heleen van Royen, bots bijna tegen Marjolijn Feburari op en word enthousiast begroet door Khalid Boudou, mijn favoriete schrijver die ik, eveneens twee jaar geleden, twee uur lang heb geïnterviewd in een stationsrestauratie in Tiel. Leuke man, maar hij drinkt wel bier. Jammer.
Ik dwaal wat rond, kom L., de geluidsman tegen en hang een half uur met hem in de pleinfoyer. Beau van Erven Dorens(schrijft die man?) rinkelt langs. L. merkt op dat het toch best karig is dat je muntjes moet kopen voor de drank. Ik haal mijn schouders op en wijs hem op het feit dat er in de persruimte gratis frisdrank staat.
We kijken, kennen de helft van al die mensen niet, lachen een beetje beschaamd om schrijvers, die we van gezicht kennen, die proberen een dansje te wagen en ik vraag me af, waarom ik hier zo graag wilde zijn. Ik ben geen schrijver. Ik geen mensen, behalve Khalid Boudou dan, vind de muziek een tikkeltje oubollig en vind het ineens niet meer zo bijzonder dat Kluun naast mij een biertje aan het drinken is.
Bij de deur naar de feestzaal staat Dennis Storm er verloren bij. Ik kijk hem meelevend aan, want Dennis Storm is wel de meest misplaatste persoon op het boekenbal. Die moet je toch gewoon neerzetten bij de TMF-awards? Of bij een enorm dance-spektakel of gewoon op het strand, want dat is eigenlijk het enige waar ik hem echt van ken, maar hij is dus tegenwoordig een genodigde voor het boekenbal. Hij mocht zelfs het zaalprogramma volgen, in tegenstelling tot de jonge schrijfster met de enorm leuke stukjes in Volkskrant Magazine, Hanna Bervoets, die liet weten pas vanaf tien uur welkom te zijn en hoopte dat de rode loper dan nog uitlag. Dat is het boekenbal, waar RTL Boulevard het belangrijkste medium is en de hoofdredacteur van het tijdschrift Boeken met moeite twee perskaarten weet te krijgen.
Het meest exclusieve bal van Nederland. Elk jaar in maart, the place to be.. Waar iedereen wil zijn, maar waar maar enkele dat mogen. En dat is de kracht van het boekenbal. De onbereikbare status ervan. Want als je er dan eenmaal bent, is het om met de woorden van wijnjournalist Harold Hamersma te spreken: gewoon een uit de hand gelopen bedrijfsfeestje…
Wilders utopia
Wilders. Hij is blij met de val, want nu zal eindelijk bekend worden of Geert premier wordt. Zou hij echt de grootste worden? Waarschijnlijk niet. Maar dat hij groot wordt staat vast. En nu is mijn vraag aan Nederland: waarom? Een uiteenzetting voor de Wilderskiezer om toch nog een paar keer goed na te denken of het land dat Wilders wil wel zou aantrekkelijk is..
Hoe is het allemaal zo ver kunnen komen? Ja ik ken de afgezaagde antwoorden als crisis en afreageren op een minderheid, vervelende jongens in de buurt en het te lang geen aandacht besteden aan de multiculturele samenleving.
Maar dan nog.
Ik vind het verschrikkelijk. Zonder een greintje overdrijving. Ver-schrik-ke-lijk om op internet al die reacties te lezen van Wildersstemmers en op tv mensen hoor verkondigen waarom ze op hem stemmen. In het echt hoor ik nooit mensen vertellen of en waarom ze op Wilders stemmen. Hoe kan het dat mensen zich zo kunnen ergeren aan vrouwen met een hoofddoek? Hoe kan iemand uit Kadoelen zich zo ontzettend kwaad maken over gemengd zwemmen in Amsterdam? Waarom zijn mensen zo bang voor moskeen?
Waarom zijn zoveel mensen zo boos? Zo boos dat ze stemmen op een politicus die van Nederland een heel eng land wil gaan maken. Want dat laatste staat vast. Ik heb het partijprogramma doorgenomen, want dat is het paradepaardje van de linkse kerk-criticus, ‘jullie kijken alleen maar naar wat de media zegt. Wilders heeft ook andere punten.’ Dat moet ik helaas tegenspreken. Wilders heeft niet veel andere punten. In elk geval niet openbaar.
De PVV merkt allereerst op dat de grondwet niets zegt over onze identiteit en afkomst en pleit daarom voor het volgende: De joods-christelijke en humanistische traditie/cultuur worden als dominante cultuur in een nieuw artikel 1 van de Grondwet vastgelegd. Het huidige artikel 1 Grondwet komt te vervallen
Wat is in godsnaam de Joods-Christelijke traditie? In elk geval verschilt de Joodse cultuur nogal met de Christelijke. En wat als je nou helemaal niet gelovig bent? Moet je je dan toch houden aan de Joods-Christelijke tradities? Word je verplicht om je kind te dopen? Of is dat dan het humanistische aspect? Maar Nederland is van oudsher helemaal geen atheistisch land…. Het humanisme is net als de Islam iets wat zich in de vorige eeuw gevestigd heeft in ons land. Dus waarom mag dat wel?
Ik dacht dat de PVV wil dat er geïntegreerd wordt in Nederland. Dat kan niet met dit voorstel. Integratie betekent namelijk wederzijdse aanpassing. Wilders pleit hier voor volledige assimilatie. Net zoals de Turken deden met de Koerden: ‘je moet Turks worden, spreken, je kinderen Turkse namen geven’ en de Taliban en Khomeini met hun bevolking: je moet je houden aan de Islamitische traditie en cultuur. Wil Wilders dat?
Vervolgens kom ik dit tegen: Zo lang niet duidelijk is dat de Nederlandse moslimgemeenschap de orde en spelregels van de Nederlandse rechtsstaat van harte accepteert, ontbreekt het fundament van vertrouwen dat noodzakelijk is om grondwettelijke rechten en vrijheden in dezelfde mate toe te kennen als aan andere groepen in Nederland die deze orde en spelregels hebben gevormd en dragen.
Dit is dus niet hoe je je de Nederlandse moslimgemeenschap voor moet stellen..
Het staat er echt! Moslims zouden niet dezelfde rechten en vrijheden moeten hebben als andere groepen in Nederland! Want hoe kan de Nederlandse moslimgemeenschap duidelijk maken of ze de orde/spelregels accepteren? De Nederlandse moslimgemeenschap is geen clubje van tien mensen die wekelijks bij elkaar komen, maar een miljoen mensen verspreid over Nederland. En die mensen hoeven helemaal niet duidelijk te maken of ze spelregels accepteren. Als een lid van de moslimgemeenschap de wet overtreedt dan dient hij voor de rechter te komen. Als hij of zij dat niet doet heeft hij zij gewoon de rechten en vrijheden als iedereen. Wilders draait hier het hele fundament van de rechtsstaat om, wat ervan uitgaat dat je pas schuldig bent als dat bewezen is.
Maar het kan nog gekker. Verderop stuit ik op een stukje over straatterroristen van vooral Marokkaanse jongeren. Wie zich schuldig maakt aan stafbare feiten wordt teruggestuurd naar het land van herkomst. Hier gaat Wilders al de fout in, omdat de meeste Marokkaanse jongeren hier geboren zijn. Zij hebben een Nederlands paspoort en moeten dus net zo berecht worden als Nederlandse jongeren. En dan: Wanneer zij zich schuldig maken aan vergrijpen die als minder ernstig worden gezien (zoals ruiten ingooien, spugen, uitschelden), dienen zij bij recidive in een heropvoedingskamp een jaar lang op betere gedachten te worden gebracht. Wanneer zij zich na dat jaar in zo’n heropvoedingskamp opnieuw misdragen, verliezen zij hun Nederlandse paspoort (indien zij een dubbele nationaliteit bezitten), en gaan ook zij terug naar hun land van herkomst.
Spugen.. heropvoedingskamp. Het zal je maar gebeuren. Dat je tijdens een ruzie ‘vuile teringlijer roept’ of een flinke rochel op de stoep achterlaat en vervolgens een jaar in een heropvoedingskamp verdwijnt… Zijn er serieus mensen voor dit voorstel?
Uiteindelijk stuit ik op een prima punt over de verloedering van het onderwijs. Meer geld naar leraren, hervorming van het VMBO, maar dan volgt de uitsmijter. En door al die vernieuwingen en reorganisaties is er geen enkel oog meer voor het grote belang van een goed curriculum dat leerlingen niet alleen wat (opzoek-)vaardigheden bijbrengt maar hen in de beste tradities van de westerse beschaving ook werkelijk vormt tot een beter mens en een goed burger. Dit is gewoon Plato die spreekt! En een ontzettend slecht punt. Als Wilders werkelijk voor de bevordering van integratie zou zijn, zou dit standpunt er niet zijn. Het is in het belang van Nederland dat jongeren op school worden onderwezen in alle culturen en geloven die er in Nederland zijn. Om de nieuwe generatie niet ook te verpesten. Als jonge mensen van jongs af aan goed geïnformeerd worden op een objectieve manier over allerlei religies zorgt dat voor minder angst, zoals al die ouderen en mensen uit een dorp zonder allochtonen die op Wilders stemmen, nu hebben omdat ze niks weten van die enge moslims uit de steden. Dat is het uitgangspunt van integratie.
Wilders heeft ook punten die minder bedreigend zijn voor de samenleving. Minder soevereiniteit voor de EU, meer geld naar leraren, referenda, beter zorgstelsel. Ook niet allemaal punten waar ik voor teken, maar je vindt ze ook terug bij andere partijen, waar ze wel worden beargumenteerd. Maar dat betekent ook gelijk dat je voor die punten ook SP of D’66 zou kunnen stemmen.
Uiteindelijk heb ik toch een passage gevonden waar ik blij van wordt:
Er moet een einde komen aan de koestering van de allochtone bevolkingsgroep als electoraal reservoir van zielig verklaarde mensen.
Precies Wilders. Dat moet afgelopen zijn. Vanaf nu moet de allochtone bevolkingsgroep gezien worden als een heterogene groep, die gelijkwaardig is aan autochtonen.
